دلم لک زده برا یه درد دل با حال... نمی دونم چرا نمی تونم...

گفتم می رم اعتکاف...سه روز ، راحت همه ی حرفای دلم رو می زنم و سبک می شم، برمی گردم، ولی....

خیلی سخته اگه به ادم یه فرصت عالی بدن ولی ادم نتونه ازش استفاده کنه...خیلی سخته بری یه جایی که بتونی همه چی رو راحت بگی ولی نتونی بگی....

زبونت قفل بشه...دلت دیگه باهات نباشه...اشکات یاریت نکنه...ویه لحظه....همه چی تموم بشه...

بخدا وحشتناکه...وحشتناک...........

نمی دونم امسال چی شد که موقع برگشتن به جای اینکه سبک بشم سنگین تر از همیشه برگشتم...

به هر حال گذشت و تا سال دیگه باید صبر کرد برای سه روز دیگه تو ماه خدا تا بتونی توبه کنی وبه خدا بگی...

خدایا!

بر محمد و ال او درود فرست.

و انگاه که می خوانمت صدای مرا بشنو.

به من نگاه کن وقتی با تو رازو نیاز می کنم.

من گریخته ام به سوی تو اینک،ودر میان دستهای توام.خسته و درمانده و زمینگیر،در اغوش تو زارزار گریه می کنم و همه ی امیدم در دستهای توست.

تو می دانی که در درون من چه می گذرد،تو از نیاز های من با خبری ،تو مرا خوب می شناسی و هیچ چیز از تو پوشیده نیست.

تو می دانی که من اکنون در کجای هستی ایستاده ام ،به کدام سو خواهم رفت ،در کجا اقامت خواهم کرد و گاه بازگشتن من کجاست.

تو می دانی که من چگونه زبان خواهم گشود و از تو چه خواهم خواست.تو می دانی که من برای سر انجام و عاقبتم دل به کجا بسته ام.

تقدیر تو بر من جاری شده است سالار من!!!....

خدای من!...

حمد هماره تو را سزاست و ستایش همیشه زیبنده ی توست تا ابدی که بی نهایت است.افزون باد این حمد و سپاس و ستایش...

معبودم!

من عمرم را در مسیر غفلت از تو تباه کردم.جوانی ام را در مستی دوری از تو پوساندم.به خودم ظلم کردم و نفهمیدم.در خسران زیستم و ندیدم.در منجلاب بودم ودر نیافتم.

خدای من!

اکنون این من،بنده ی تووبنده ی فرزند تو ایستاده ام در میان دستهای اختیار توواویخته ام به ریسمان کرم تووسرسپرده ام به دامان لطف تو....

خدای من!

تو اگر می خواستی خوارم کنی،دست به هدایتم نمی زدی.تو اگر رسوایی مرا می خواستی،اینقدر با من مدارا نمی کردی...

اله من!

اگر در مقایسه با طاعتی که باید بشوی ،عمل من ناچیز است-که هست-در عوض امیدم به تو بسیار است.تو برترین اروزی منی...

خدایا!

اگر هر که را تو از انسان می ستانی ،خود جایش نمی نشستی،چه سخت بودبریدنها و از دست دادن ها واکنون چه حلاوت غریبی دارد این گسستن هاو پیوستن ها. این رفتنها وجایگزین شدن ها.

تو بمان در ازاء روانه کردن همگان.