وسط میدان ما شده بود کنج عافیتی که با یاد شهدا تزیین شده بود و عکسهایشان و خاطراتشان و روز به روز هم خاطرات لطیف تری میشدولطیف تر. اینکه چطور عاشق می شدند،چطور خواستگاری می کردند،چطور دل خانمهایشان را به دست می اوردند،چطور به نوزادانشان نگاه می کردند،چطور شوخی می کردندو..

عجب شهدای نازنین بی ازاری.شهیدانی که حتی شهرام جزایری هم حاضر بود زکات اختلاس هایش را بدهد تا برایشان کنگره ی بزرگداشت برگزار شود.

گفته بود"می بینی این رابرای حجله ام گرفته ام،قشنگ هست یا نه؟"وبه قاب نگاه می کرد،به بچه های کوچه ی اصغر شهید که شاید 22 را هم پر نکرده بودودستهایش ،دستهای زمخت پینه بسته اش،به شصت ساله ها می مانست.

اصغر که شهید شد،می دانست روزی خواهد رسید که فقط شهدای نازنین را یاد خواهند کرد؟انها که نه فرزندان پا برهنه ی جنوب شهری خمینی اندونه بغض به قربانگاه امده ،نه تازیانه خوردگان تاریخ تلخ و شرم اور محرومیت ها و نه شمشیر برهنه ی عدالت علی در برهوت ظلم و تحجر؟ شهدایی که به "نشستن"فرا می خوانند و گریستن و حال،و نه به قیام و مبارزه و قیل و قال.شهدای نازنین،شهدایی که می شود برچسبشان را چسباند به داشبورد زانتیا و گاز داد تا جمکران!!!...

تا انجا که یادم می اید،شهدا اینقدرها هم که حالا می گویند نازنین نبودند.همیشه هم لبخند روی لبشان نبود.انقدر مست خدا نبودند که فقر و فساد و تبعیض از یادشان برودوانچنان از خوف خدا غش نکرده بودندکه هیچ خوفی بر دل هیچ کس نیندازند.

تا انجا که یادم هست-راستی چند هزار سال پیش بود؟-تجمل پرست ها ازبسیجی ها می ترسیدند.مفسدها،مال مردم خورها،رانتخوارها،ازبسیجی ها می ترسیدند.شهدا ادمهای ترسناکی بودند.باور کنیدبخدا،اینقدر دوست داشتنی بودن هم خوب نیست.

باور کنید بخدا ،امام حسین(ع)هم اینقدر دوست داشتنی نبود.اگر نمی ترسیدند از او،که قطعه قطعه اش نمی کردندو اسب بر پیکرش نمی دواندندو اب بر قبرش نمی بستند و در "خیمه ها"محصورش نمی کردند.

به روضه اش رسیدیم.

حالا چقدر حال می دهدزیارت خواندن برای شهدایی که بعد از رفتن هم شبیه شده اند به عشقشان.به حسین(ع) که ان بزرگ گفت:"دو بار شهید شد..."

السلام علیکم یا اولیاءالله و احبائه،السلام علیکم یا اصفیاءالله و اودائه....

وحید جلیلی -نشریه ی امتداد....ش10